Ostatnie dni w polityce krajowej Indonezji należą do niezwykle interesujących, a wszystko to za sprawą wiceprezydenta Gibrana Rakabuminga Raki. Dwa dni temu poinformował on prezydenta Prabowo Subianto o zamiarze rezygnacji z urzędu. Jak to w polityce bywa… wszyscy wiedzieli, że czarne chmury zbierają się nad synem byłego prezydenta Indonezji Joko Widodo, a mimo to deklaracja ustąpienia wywołała falę zdziwienia.
Powodów do ustąpienia w trakcie dwuletniej wiceprezydentury nazbierało się kilka. Od samego początku zarzucano Gibranowi, że swoimi politycznymi koneksjami i odpowiednią interpretacją prawa wszedł do wielkiej polityki, nie osiągnąwszy wymaganego dla kandydatów na urząd prezydenta i wiceprezydenta wieku 40 lat. Trybunał Konstytucyjny, na którego czele stał wówczas Anwar Usman, szwagier prezydenta Joko Widodo, dopuścił bowiem wyjątek od tej zasady dla osób, które wcześniej sprawowały wybieralny urząd publiczny. Gibran miał wówczas zaledwie 36 lat. Cóż z tego, że później sędziego Usmana pozbawiono stanowiska przewodniczącego Trybunału za naruszenie zasad etyki w związku z tą sprawą. Orzeczenie pozostało w mocy, a Gibran został wiceprezydentem Republiki Indonezji.
W trakcie pierwszych dwóch lat urzędowania przeciwko Gibranowi wysunięto kolejne zarzuty, tym razem podważające jego wykształcenie. Wiceprezydent uczył się między innymi w Singapurze, a później w Australii. Problemem stało się uznanie jego zagranicznych kwalifikacji za równoważne z indonezyjskim wykształceniem średnim. I tu historia zatoczyła koło. Najpierw Trybunał Konstytucyjny, a następnie Sąd Najwyższy zajęły się dokumentami edukacyjnymi Gibrana. Trybunał wskazał, że w postępowaniu nie przedstawiono przekonujących dowodów potwierdzających uzyskanie przez niego zagranicznego wykształcenia równoważnego z indonezyjskim liceum. Sąd Najwyższy poszedł dalej, uchylając ważność dokumentu potwierdzającego równoważność jego wykształcenia. I tak oto sprawa, która przez lata była politycznym paliwem dla przeciwników Gibrana, nabrała zupełnie nowego wymiaru.
Do problemów doszły niepokoje społeczne i wystąpienia uliczne studentów w różnych częściach kraju. Wśród licznych postulatów demonstrantów regularnie pojawiało się żądanie rozliczenia wiceprezydenta, a nawet jego ustąpienia. Jedne z ostatnich wystąpień miały miejsce 10 listopada, w przypadające tego dnia indonezyjskie Święto Bohaterów. Trudno o bardziej symboliczny moment na polityczne rozliczenia.
Zdaje się, że kumulacja przeciwności losu doprowadziła do dzisiejszego, oficjalnego złożenia przez Gibrana pisemnej rezygnacji w parlamencie, a konkretnie w MPR, czyli Zgromadzeniu Konsultatywnym Ludu. Pismo trafiło również do prezydenta Prabowo Subianto. Teraz pozostaje czekać na dopełnienie formalności i decyzje właściwych organów. Sama rezygnacja została złożona, ale procedura jej formalnego zatwierdzenia i obsadzenia wakatu to już osobna historia. Zgodnie z konstytucyjną procedurą wybór następcy powinien nastąpić w ciągu 60 dni.
Tymczasem w politycznych kuluarach już zapewne zbierają się chętni do objęcia schedy po Gibranie. Kandydatury mogą być różne, a sprawy mogą się jeszcze potoczyć w niejednym kierunku. Gdybym jednak miał postawić na czarnego konia wyścigu do fotela wiceprezydenta, postawiłbym na Puan Maharani.
Córka Megawati Sukarnoputri, matrony indonezyjskiej polityki i przewodniczącej PDI-P, a jednocześnie wnuczka pierwszego prezydenta Indonezji, Sukarno, wydaje się postacią, której nie można lekceważyć w tej rozgrywce. Sama Puan zajmuje ważną pozycję w strukturach partii, a jej nazwisko jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych w indonezyjskiej polityce. Objęcie przez nią drugiego najwyższego stanowiska w państwie byłoby zatem wydarzeniem o niebagatelnym znaczeniu symbolicznym. W ten sposób do ścisłego kierownictwa państwa weszłaby już trzecia generacja rodziny Sukarno.
Za kilka dni przekonamy się, czy mam w tym temacie politycznego nosa. A może znów indonezyjska polityka zafunduje nam zwrot akcji, którego nie przewidziałby nawet najbardziej doświadczony komentator?
