Read Time:4 Minute, 54 Second

Po opisywanym już kilka dni temu, choć wciąż nieco niespodziewanym ustąpieniu Gibrana Rakabuminga Raki ze stanowiska wiceprezydenta, Indonezja pozostanie do 4 grudnia w stanie swoistego połowicznego bezkrólewia. Tego dnia parlament ma bowiem wybrać, a następnie zatwierdzić następcę wskazanego przez prezydenta Prabowo Subianto.

W tej sytuacji trudno się dziwić, że niemal natychmiast ruszyła klasyczna giełda nazwisk. Stawką jest przecież drugi najważniejszy urząd w czwartym pod względem liczby ludności państwie świata, a zarazem największym kraju muzułmańskim globu.

Warto przy tym pamiętać, że duet Prabowo–Gibran dopiero co świętował półmetek swojej kadencji. Oznacza to, że nowy wiceprezydent może mieć przed sobą jeszcze ponad dwa lata u boku Prabowo. Jest więc o co zawalczyć.

Na nieoficjalnej liście potencjalnych kandydatów pojawia się kilku polityków z najbliższego otoczenia prezydenta Prabowo Subianto, jego wieloletnich współpracowników, a także przedstawicieli politycznego matecznika prezydenta – Partii Gerindra.

Ja jednak uważam, że Prabowo, który zdążył już przyzwyczaić nas do niekonwencjonalnych posunięć, również tym razem może zaskoczyć. Dlatego zamiast powielać najczęściej wymieniane nazwiska, proponuję własną trójkę potencjalnych następców. I od razu zaznaczam: kolejność nie jest tutaj przypadkowa.

Na pierwszym miejscu wciąż obstawiam kandydaturę Puan Maharani. To doświadczona polityk, silnie umocowana w szeregach PDI-P (Indonezyjskiej Demokratycznej Partii Walki), córka Megawati Sukarnoputri – jednej z najbardziej rozpoznawalnych kobiecych postaci indonezyjskiej polityki od początku istnienia republiki. Megawati była piątą prezydent Indonezji, sprawującą urząd w latach 2001–2004, a zarazem pierwszą i jak dotąd jedyną kobietą na tym stanowisku.

Co jednak jeszcze ważniejsze, Megawati jest córką Sukarno, ojca założyciela niepodległej Indonezji i jej pierwszego prezydenta. To właśnie jego polityczny wizerunek i charyzmę Prabowo Subianto próbował przywoływać podczas własnej kampanii prezydenckiej. Puan Maharani ma więc niebywale mocne zaplecze dynastyczne – jest córką i wnuczką indonezyjskich prezydentów. W polityce tego kraju takie nazwisko wciąż ma ogromne znaczenie.

Nie mniej istotny jest wymiar parlamentarny. Kierowana przez nią PDI-P pozostaje poza obozem rządzącym i jest najważniejszą siłą opozycyjną w parlamencie. Ewentualny wybór Maharani mógłby zatem oznaczać dla Prabowo polityczne porozumienie z dotychczasowym przeciwnikiem i znacząco ułatwić uzyskiwanie poparcia dla najważniejszych, również kontrowersyjnych, decyzji na forum parlamentu.

Ostatnim atutem Maharani jest, moim zdaniem, jej płeć. Wybierając kobietę na stanowisko wiceprezydenta, Prabowo mógłby zyskać sympatię części indonezyjskich wyborczyń, a na arenie międzynarodowej zaprezentować się jako polityk stawiający na równouprawnienie i nowoczesność. Byłby to również mocny symbol w kraju, w którym najwyższy urząd w państwie sprawowała dotąd tylko jedna kobieta.

Ten wariant nazwałbym historyczno-dyplomatycznym.

Drugim kandydatem na kandydata jest moim zdaniem obecny gubernator Specjalnego Regionu Yogyakarta – sułtan Hamengkubuwono X. To władca dynastyczny, który jako jedyny w Indonezji łączy tradycyjną władzę monarszą z funkcją gubernatora prowincji. Co więcej, stanowisko to nie jest obsadzane w wyborach powszechnych, lecz przysługuje urzędującemu sułtanowi na mocy szczególnego statusu prawnego Yogyakarty.

Sułtan jest już politykiem sędziwym – ma 80 lat – niemniej wciąż pozostaje aktywny publicznie. Wiek sam w sobie nie musi zresztą stanowić przeszkody. Poprzedni prezydent Indonezji Joko Widodo (Jokowi) również stawiał na doświadczonych, starszych partnerów. Jusuf Kalla obejmował urząd wiceprezydenta u jego boku w wieku 72 lat, a Ma’ruf Amin, jego następca w drugiej kadencji, miał w chwili inauguracji aż 76 lat. Prabowo nie musiałby więc obawiać się, że nominacja osiemdziesięcioletniego sułtana będzie politycznym precedensem.

Dużym atutem Hamengkubuwono X jest jego bezpartyjność. Nie jest to zresztą wyłącznie kwestia politycznej deklaracji – przepisy regulujące specjalny status Yogyakarty wymagają, aby gubernator i wicegubernator nie należeli do partii politycznych. Sułtan był wprawdzie przez lata związany z Golkar, najstarszą z głównych indonezyjskich formacji politycznych, ale w 2012 roku formalnie wystąpił z jej szeregów.

Poza tym sułtan to brzmi dumnie. Sama monarchiczna godność, historyczny prestiż i szczególna pozycja Yogyakarty w indonezyjskiej świadomości narodowej mogłyby sprawić, że taka nominacja zostałaby ciepło przyjęta zarówno w kraju, jak i za granicą. Do tego dochodzi kilkudziesięcioletnie doświadczenie w zarządzaniu regionem i funkcjonowaniu na najwyższych szczeblach administracji. Prabowo zyskałby więc nie tylko rozpoznawalnego partnera, ale również postać o dużym symbolicznym znaczeniu.

Ten wariant nazwałbym wizerunkowo-ponadpartyjnym.

Ostatnim „moim” kandydatem na wiceprezydenta Indonezji jest Agus Harimurti Yudhoyono (AHY), syn byłego prezydenta Susilo Bambang Yudhoyono (SBY). Na konto najmłodszego z mojej trójki zapisałbym kilka istotnych atutów.

Pierwszym jest oczywiście wiek. Młody wiceprezydent na miejsce Gibrana pozwoliłby Prabowo utrzymać w oczach opinii publicznej dotychczasowy kurs stawiający na młode pokolenie politycznych elit. Poza tym AHY, podobnie jak Gibran, jest synem prezydenta, który dwukrotnie sprawował urząd z bezpośredniego wyboru narodu. W całej dotychczasowej historii republiki tylko SBY i Joko Widodo (Jokowi) uzyskali w ten sposób mandat na dwie kadencje.

Polityk reprezentujący polityczny matecznik swojego ojca, Partai Demokrat, jest już nie tylko doświadczonym działaczem partyjnym, ale również członkiem rządu Prabowo. Obecnie pełni funkcję ministra koordynującego ds. infrastruktury i rozwoju regionalnego, co samo w sobie świadczy o zaufaniu, jakim obdarzył go prezydent.

Ma jednak, moim zdaniem, jeszcze jeden atut, który nie jest widoczny na pierwszy rzut oka. Jego ojciec, podobnie jak Prabowo Subianto, jest wojskowym z krwi i kości. SBY dosłużył się stopnia generała, a AHY sam przez 16 lat służył w indonezyjskiej armii, zanim rozpoczął karierę polityczną. Wielu krytyków zarzuca Prabowo wzmacnianie pozycji wojska w życiu publicznym Indonezji. Wybór AHY byłby więc kolejnym puszczeniem oka w stronę szeroko rozumianego środowiska wojskowego. Prabowo otrzymałby przy tym politycznego partnera, który łączy wojskowe doświadczenie z własnym zapleczem partyjnym i nazwiskiem mającym w Indonezji określoną wagę.

Ten wariant nazwałbym partyjno-wojskowym.

Gdybym miał przypisać poszczególnym wariantom procentowe szanse realizacji, mój obecny rozkład sił wyglądałby następująco:

35 proc. dla pierwszego – Puan Maharani,

25 proc. dla drugiego – Sułtan Hamengkubuwono X

20 proc. dla trzeciego – AHY

Pozostałe 20 proc. rezerwuję sobie na kandydatury alternatywne. Nie wykluczam przecież, że moje polityczne prognozy okażą się nietrafione.

Od lewej do prawej: Sandiaga Uno, Sugiono, Ahmad Muzani. Fot. domena publiczna

Do tego ostatniego koszyka wrzuciłbym przede wszystkim trzy nazwiska:

  • Sandiagę Uno – byłego ministra turystyki;
  • Sugiono – sekretarza generalnego Partii Gerindra;
  • Ahmada Muzaniego – przewodniczącego MPR.

Ostatecznie wszystko powinno wyjaśnić się do 4 grudnia, kiedy prezydent Prabowo wyłoży karty na stół. Wtedy przekonamy się, czy indonezyjska polityka po raz kolejny zaskoczy obserwatorów, czy też zwycięży jeden z bardziej przewidywalnych scenariuszy.