W dniach 9 – 20 grudnia w Bangkoku odbyła się najważniejsza impreza sportowa regionu ASEAN a.d. 2025, igrzyska państw bloku, znane szerzej kibicom sportowym jako SEA Games. Chociaż przymiotnik „szerzej” to chyba określenie zbyt przesadne w kontekście tej właśnie Imprezy, która jest stosunkowo mało znana i jeszcze rzadziej komentowana w Europie i na świecie.
Pierwsze z odbywających się co dwa lata SEA Games rozegrano w grudniu roku 1959, również w Bangkoku a następne, 34-te, odbędą się w roku 2027 w Malezji, zarówno na stałym lądzie w Kuala Lumpur jak i w obu malezyjskich prowincjach na wyspie Borneo.
W tegorocznej „tajskiej” imprezie wystartowało prawie 10 000 sportowców z (początkowo) 11 państw, całego bloku ASEAN.
Dosyć ciekawa jest przy tym sama procedura przyznawania organizacji Igrzysk, państwom członkowskim. Komitety Olimpijskie poszczególnych organizatorów, mogą z przyczyn np. ekonomicznych lub politycznych zrzec się organizacji Igrzysk co skutkuje wyborem przez Federację Imprezy (SEAGF) innego chętnego organizatora.
Tegoroczne 33-cie Igrzyska ASEAN’u odbywały się w cieniu wojny, jaką prowadzą dwaj członkowie grupy. Konflikt tajsko khmerski doprowadził do napięć między Bangkokiem i Phnom Penh a w konsekwencji do wycofania się z Imprezy reprezentacji Kambodży, która początkowo wzięła nawet udział w ceremonii otwarcia Igrzysk a decyzję o definitywnym wycofaniu, podjęła na skutek eskalacji konfliktu granicznego z Bangkokiem i wynikającego z tego faktu zagrożenia bezpieczeństwa khmerskich sportowców.
W rezultacie wycofania się z zawodów, Kambodża zamknęła finalną tabelę medalową z zerowym dorobkiem medalowym i adnotacją o wycofaniu kraju z 33-cich SEA Games.
Dla Kambodży odpuszczenie udziału w Igrzyskach, nie było też znowu czymś całkiem nowym. Wcześniej w latach 60-70-80 i 90-tych Khmerowie wycofywali się z Imprezy z powodu wojny domowej rozpętanej przez Czerwonych Khmerów oraz niepewnej sytuacji wewnętrznej w kraju. Podobne sytuacje zdarzały się w historii Imprezy również Birmie (Mjanma) i Laosowi.
W klasyfikacji medalowej ostatnich SEA Games zwyciężyli gospodarze, czyli Tajowie, zdobywając łącznie okrągłe 500 medali (233 złote, 154 srebrne i 113 brązowe). Drugie miejsce przypadło Indonezji, która z Bangkoku wywiozła 333 medale (91 złote, 112 srebrne i 130 brązowe). Przysłowiowe pudło zamknął Wietnam z dorobkiem 278 krążków, z których 87 było złotych 81 srebrnych i 110 brązowych.
W 33-ich SEA Games po raz pierwszy jako pełnoprawny członek grupy ASEAN wystąpił Timor Leste (Timor Wschodni). Timorczycy, którzy brali już wcześniej udział w SEA Games, startując w Imprezie od roku 2003, przywieźli tym razem do Dili 8 medali (1 srebrny i 7 brązowych) zajmując w końcowej tabeli medalowej 10 miejsce, tuż za Sułtanatem Brunei, który zdobył o jeden krążek więcej.
W tabeli medalowej wszech czasów SEA Games, liderem jest również Tajlandia, która ma w swoim dorobku 7280 medale, druga jest Indonezja z 6162 krążkami a trzecia Malezja, na której koncie zapisano 4843 medali.
Jedną z cech SEA Games, która trochę tłumaczy stosunkowo małe zainteresowanie Imprezą poza regionem, jest rzadkość odnotowywania na Igrzyskach ASEAN wyników na poziomie światowym, nie wspominając o samych rekordach świata.
Tym bardziej za wyjątkowy należy uznać tegoroczny występ sztangisty z Indonezji. Rizki Juniansyah podczas rywalizacji w podnoszeniu ciężarów w kategorii 79 kg, ustanowił aż dwa rekordy świata, stając się niekwestionowaną gwiazdą Igrzysk.
Inną ciekawą sportsmenką również z Indonezji jest (bardzo) młoda skateboardzistka, Ni Wayan Malana Fairbrother. 13 letnia Ni Wayan, będąca pochodzenia indonezyjsko-australijsko-angielskiego, która z własnej woli zdecydowała się reprezentować barwy czerwono białe, zdobyła w Tajlandii srebrny medal w konkurencji street skateboard. Na archipelagu znaleźli się jednak krytycy, którzy zaczęli kwestionować indonezyjskość zawodniczki.
Tym nie mniej indonezyjskie dylematy na temat dwunarodowości, patriotyzmu i prawem migracyjnym to już zupełnie inna historia.
