Jednym z kontrowersyjnych zapisów w owym rozporządzeniu, który – nie wiedzieć, dlaczego – wypłynął do publicznej debaty właśnie teraz, jest katalog niemilitarnych zagrożeń państwowych, do którego jednym ruchem pióra wrzucono terroryzm, separatyzm, handel narkotykami oraz ludźmi, a także … lakonicznie ujęte „szerzenie kultury LGBTQ”. Co jednak ważne i co podkreślają obrońcy wspomnianego zapisu, zagrożeniem dla kraju nie są same osoby LGBTQ, a jedynie zjawisko szerzenia tej kultury.

Swoją drogą, skąd my to znamy? Wszak nie tak dawno nad Wisłą w kontekście niemal każdej dyskusji o LGBTQ odmieniano przez wszystkie możliwe formy i sposoby dylemat: „czy ludzie to ideologia, a ideologia to ludzie?”

Wracając jednak na Jawę. Po rozpoczęciu grillowania tematu w mediach klasycznych i społecznościowych głos zabrał minister koordynujący ds. Prawa, Praw Człowieka, Imigracji i Służby Więziennej Yusril Ihza Mahendra, który podkreślił, że Rozporządzenie 111/2025 nie jest samo w sobie dokumentem dyskryminującym, a tym bardziej dokumentem traktującym wyłącznie o LGBTQ, lecz jedynie określającym ogólną politykę obronną państwa na nadchodzące lata.

Można jednak przyjąć, że temat nie pojawił się w dyskursie publicznym całkowicie znikąd, gdyż nikt inny jak sami politycy wywołali go w mijającym miesiącu do tablicy po roku „hibernacji”.

Wiceminister ds. religii Romo Muhammad Syafi’i zapowiedział rozpoczęcie prac i przygotowanie specjalnych materiałów edukacyjnych mających uświadomić Indonezyjczyków oraz przygotować ich do przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się zachowań LGBT. Mimo iż mówimy tutaj jedynie o przygotowaniach, ma to już swoje przełożenie na opinię publiczną i głos ulicy.

Osobiście znam kilku, wcale nie fanatycznych muzułmanów, którzy coraz częściej podnoszą podczas prywatnych rozmów, i to w bardzo krytycznym tonie, temat LGBT. Nie mam co prawda całkowitej pewności, jednak – jak sądzę i wnioskuję z tych rozmów – temat ten jest już w pewien sposób obecny również w przekazie religijnym podczas piątkowych nabożeństw Jumatan.

Stowarzyszenie indonezyjskich ulemów – przywódców duchowych – (MUI) poinformowało nawet o przygotowywaniu fachowych opracowań stricte naukowych (naskah akademik), które mają stworzyć podstawę do przyszłej państwowej ustawy dotyczącej LGBT.

Można więc z ręką na sercu założyć, że jeśli nie jest to dopiero początek, to z pewnością nie jest to również koniec grillowania tematu LGBTQ w Indonezji.

W kontekście obecnego zamieszania wokół LGBTQ warto sięgnąć jeszcze głębiej, czyli do roku 2023, i pochylić się nad innym aspektem ingerencji państwa w obyczajowość życia na archipelagu.

Chodzi o przepisy 411 i 412 nowego indonezyjskiego Kodeksu Karnego (KUHP), który został przyjęty w 2022 roku i ma zastąpić dotychczasowe regulacje po okresie przejściowym. Pierwszy z tych artykułów przewiduje karę do roku pozbawienia wolności lub wysoką grzywnę za stosunek seksualny z osobą, która nie jest własnym małżonkiem. Drugi natomiast penalizuje wspólne zamieszkiwanie jako para poza związkiem małżeńskim, przewidując za taki występek karę do sześciu miesięcy więzienia lub grzywnę.

Na pierwszy rzut oka można by uznać, że są to przepisy stricte obyczajowe i dalekie od gorącego dziś tematu LGBTQ. Nic jednak bardziej mylnego.

Indonezyjskie prawo nie przewiduje możliwości zawierania małżeństw jednopłciowych i nie uznaje takich związków zawartych za granicą. Oznacza to, że osoby pozostające w takich relacjach nie mogą skorzystać z ochrony, jaką daje formalnie uznane małżeństwo. W praktyce więc regulacje, które na papierze dotyczą szerzej wszystkich obywateli, mogą w szczególny sposób dotykać również osoby LGBTQ żyjące w związkach partnerskich.

Osoby LGBTQ na Archipelagu, jak widać, nie mają łatwego życia. W przestrzeni internetowej często stają się obiektem ostrych ataków, w życiu codziennym spotykają się ze społeczną presją, a teraz pojawia się coraz więcej regulacji dotyczących sfery obyczajowej, których skutki mogą szczególnie mocno odczuwać również one.

Patrząc na kierunek zmian i coraz większą obecność państwa oraz instytucji religijnych w obszarze prywatnego życia obywateli, trudno oprzeć się wrażeniu, że w kwestii swobody obyczajowej na indonezyjskim archipelagu pewien okres już minął.

Aż chce się powtórzyć za Klasykiem… lepiej już było.

The post LGBT po indonezyjsku appeared first on .

Punktem kulminacyjnym tegorocznego festiwalu będzie wielka — jak zapowiadają organizatorzy — parada LGBTQ+, zaplanowana na niedzielę 31 maja. Przemarsz odbędzie się w centralnej części miasta, w okolicach Silom i stacji BTS Chong Nonsi.

Planowana, pięciokilometrowa trasa przemarszu to przede wszystkim liczne platformy z muzyką, pokazy drag show oraz inne występy okolicznościowe. Organizatorzy przygotowują także specjalną atrakcję w postaci 300-metrowej tęczowej flagi, którą poniosą uczestnicy marszu.

Według wstępnych założeń w wydarzeniu może wziąć udział nawet pół miliona uczestników, co uczyniłoby Bangkok Pride największym tego typu eventem w całej Azji Południowo-Wschodniej.

Do tej pory za największe zgromadzenia społeczności LGBTQ+ w regionie ASEAN uznawano Taipei Pride, gromadzący około 200 tysięcy uczestników oraz Metro Manila Pride, gdzie frekwencja przekroczyła 300 tysięcy osób.

Korzenie Bangkok Pride sięgają końca lat 90. XX wieku. Już w 1999 roku odbył się pierwszy Bangkok Gay Festival. W kolejnych latach organizowano mniejsze wydarzenia po czym temat na dłuższy czas praktycznie zniknął z ulic miasta. Dopiero w 2022 roku festiwal powrócił w obecnej, znacznie większej formule.

Tajlandia od kilku lat konsekwentnie stara się budować wizerunek najbardziej liberalnego i „postępowego” kraju regionu. 23 stycznia 2025 roku weszło w życie prawo legalizujące małżeństwa jednopłciowe. Od tego momentu związki takie posiadają dokładnie te same prawa co pozostałe małżeństwa zawierane w Królestwie Tajlandii.

Już pierwszego dnia obowiązywania nowych przepisów ślub wzięły 1832 pary. Według lokalnych mediów w ciągu pierwszych miesięcy liczba zawartych małżeństw jednopłciowych przekroczyła kilkanaście tysięcy.

Co ciekawe, w liczącej około 71 milionów mieszkańców Tajlandii żyje — według różnych badań społecznych — od 4 do nawet 7 milionów osób identyfikujących się jako LGBTQ+, co stanowi od 6 do 10 procent całej populacji. To najwyższy wskaźnik w regionie ASEAN. Dla porównania, za światowych „liderów” uznawane są obecnie Brazylia oraz Stany Zjednoczone, gdzie odsetek ten szacuje się na około 10–12 procent społeczeństwa.

The post Bangkok Pride 2026 appeared first on .

Chociaż projekt ustawy tworzącej nowe prawo został oficjalnie ogłoszony przez Gazetę Królewską „Royal Gazete”, a sama ustawa przeszła przez Izbę Reprezentantów oraz Senat odpowiednio w kwietniu i czerwcu tego roku a także co najważniejsze, we wrześniu uzyskała konieczne do wejścia w życie poparcie Krola Maha Vajiralongkorna, do pełni szczęścia osób LGBTQ+ czekających na ślub, brakuje jeszcze ustawowych 120 dni na uprawomocnienie się nowych przepisów. 

Do najważniejszych obszarów jakie podejmuje nowa ustawa należą przede wszystkim pełne prawne, finansowe i medyczne prawa przysługujące partnerom wstępującym w związek małżeński. Ustawa zmieniła również kodeks cywilny Królestwa, zastępując dotychczasowe terminy „mężczyźni i kobiety”, zwrotami płciowo neutralnymi, takimi jak „indywidualny”.

Obok Króla swoje zadowolenie z nowej ustawy wyraził również premier Tajlandii Paetongtarn Shinawatra. Kierowany przez niego Rząd z partią Pheu Thai na czele, uczynił od samego początku sprawowania władzy, równość małżeńską jednym ze swoich głównych celów.

W Tajlandii pomimo wspomnianej wcześniej obiegowej opinii, kraju akceptującego i inkluzywnego, ustawa czekała na swój czas już przez dziesięciolecia. 

Wiązało się to przed wszystkim z tradycyjnym konserwatywnym systemem wartości wyznawanym przez tajską prowincję, czyli statystyczną większość populacji Królestwa. 

Co więcej, nawet Rząd i organizacje państwowe były a nawet często wciąż jeszcze są nie mniej konserwatywne, zatem zwolennicy równości płci mieli spore trudności z nakłonieniem prawodawców i urzędników do zaakceptowania proponowanych od lat zmian.

Zastępca gubernatora Bangkoku Sanon Wangsrangboon ogłosił publicznie, że urzędnicy miejscy będą gotowi rejestrować małżeństwa osób tej samej płci, gdy tylko ustawa wejdzie w życie w styczniu 2025. 

The post Od stycznia 2025 Tajlandia oficjalnie błogosławi parom jednopłciowym. appeared first on .